Ze zal eeuwig genoemd worden als de dochter van Bram Vermeulen.

Katarina is de naam.

Nederland en Belgie leerden haar eigenlijk pas echt kennen na het
overlijden van haar vader.
Het was in 2003 toen ik Katarina Vermeulen als zangeres leerde kennen
tijdens de hommageconcerten.
Het Koningstheater in den Bosch organiseerde daar  een tweetal
hommageconcerten voor Bram Vermeulen.
De dood van Bram moest herdacht worden met veel muziek.
Muziek van Bram gezongen door andere musici.
Het werden twee memorabele concerten waar ik een andere keer
uitgebreider op terug kom.
De concerten van Den Bosch kregen een vervolg in Carré met een avond
die nog steeds als één van de mooiste muziekavonden in mijn geheugen
st. 

Ik vind het dan ook nog steeds een voorrecht dat ik deze bijzondere
avond kon vast leggen en de fotografie voor deze inmiddels
legendarische dubbelcd mocht verzorgen.
Tijdens deze concerten en ook met de tour door Belgie merkte ik welke
rol Bram Vermeulen speelde in het leven van de musici en dan met name
natuurlijk in het leven van zijn dochter Katarina.
Kippenvel als je de dochter van….muziek hoort zingen van Bram zelf.
Hoogtepunten ook waar ik nog steeds aan terug denk als ik Katarina ontmoet.
Staande ovaties in Nederlandse en Belgische theaters vielen haar ten deel.

Sinds de release van het in eigen beheer uitgebrachte debuutalbum Walk
With Me (2006), goed voor jubelende recensies, vestigt Katarina de
aandacht op zich met haar zelfgeschreven, Engelstalige composities.
Sex & Money laat een in blues, country, jazz en pop gedrenkt
repertoire horen dat gevarieerd en toch zeer herkenbaar is.
De ronduit indrukwekkende stem van Katarina met de frisse
arrangementen en scherpe teksten hebben geresulteerd in een verrassend
volwassen album waar het plezier vanaf spat, en dat soms doet denken
aan het repertoire van dames als Norah Jones of Bonnie Raitt.
Een goed voorbeeld hiervan is de single December Moon, een beknopte
jazzy ballad met een wat subversieve tekst.
Op het podium neemt Katarina naast de vocalen de elektrische piano
voor haar rekening.
Gevoelvol ondersteund door bassist Ralph Brink en gitarist Alan
McLachlan maakte ze indruk in vaak mooie, oorspronkelijke en
persoonlijke liedjes, afwisselend poëtisch, ironisch en scherp.
Haar stem is wendbaar en warm, ze heeft een groot bereik, en een
glanzende techniek die ze niet aanwendt voor modieuze soulloopjes maar
inzet voor expressie.
Ze is wel vergeleken met Norah Jones en Bonnie Raitt, maar ik had zelf
ook een associatie met Sandy Denny en (soms, even) Christine McVie.
Het mooie ‘I miss you’, is een ode aan haar vroeg overleden vader,
waarbij ze ook wel even zijn stijl van toetsenspel op de Fender
hanteert.

Deze week spraken we elkaar weer even.
Katarina zal één van de gasten zijn tijdens de jaarlijkse Nekknacht in
het Antwerpse Sportpaleis. De hoofdgast is dit jaar The Lau en the
Scene.
De nekkanacht is voor mij altijd een vast onderdeel in mijn agenda. Al
vele jaren fotografeer ik dit mooie evenement.
Jaarlijks werk ik bij vele festivals in Nederland maar dit Belgische
feest is van een heel andere orde.
Ik kom er graag en bemerk tot mijn groot genoegen altijd een
welgemeend welkom bij onze zuiderburen.
De Nekkanacht bracht al een reeks van mooie avonden met zich mee.
Ramses Shaffy, KommilFoo, Boudewijn de Groot, Herman van Veen, Raymond
van het Groenewoud en zo zijn er nog veel meer legendarische namen en
combinaties.
 

Dit jaar The Scene maar ook Eva de Roovere, Sarah Bettens en dus ook
Katarina Vermeulen.
Er komen nog meer verrassingen maar die mag ik bij het verschijnen van
dit artikel nog niet onthullen.
Voordat  deze mooie avond echt in het licht komt te staan zal ik meer
over dit fenomeen vertellen.
Katarina Vermeulen is dus in goed gezelschap op 30 april.
Wat zal het een genot zijn om in een vol sportpaleis de herinnering
aan haar vader hoog te houden.
België houdt nog steeds van Bram Vermeulen en heeft intussen zijn
dochter ook in de armen gesloten.
Ze zal het merken daar in België…….

Ze zal eeuwig genoemd worden als de dochter van Bram Vermeulen.

Katarina is de naam.

Nederland en Belgie leerden haar eigenlijk pas echt kennen na het
overlijden van haar vader.
Het was in 2003 toen ik Katarina Vermeulen als zangeres leerde kennen
tijdens de hommageconcerten.
Het Koningstheater in den Bosch organiseerde daar  een tweetal
hommageconcerten voor Bram Vermeulen.
De dood van Bram moest herdacht worden met veel muziek.
Muziek van Bram gezongen door andere musici.
Het werden twee memorabele concerten waar ik een andere keer
uitgebreider op terug kom.
De concerten van Den Bosch kregen een vervolg in Carré met een avond
die nog steeds als één van de mooiste muziekavonden in mijn geheugen
st. 

Ik vind het dan ook nog steeds een voorrecht dat ik deze bijzondere
avond kon vast leggen en de fotografie voor deze inmiddels
legendarische dubbelcd mocht verzorgen.
Tijdens deze concerten en ook met de tour door Belgie merkte ik welke
rol Bram Vermeulen speelde in het leven van de musici en dan met name
natuurlijk in het leven van zijn dochter Katarina.
Kippenvel als je de dochter van….muziek hoort zingen van Bram zelf.
Hoogtepunten ook waar ik nog steeds aan terug denk als ik Katarina ontmoet.
Staande ovaties in Nederlandse en Belgische theaters vielen haar ten deel.

Sinds de release van het in eigen beheer uitgebrachte debuutalbum Walk
With Me (2006), goed voor jubelende recensies, vestigt Katarina de
aandacht op zich met haar zelfgeschreven, Engelstalige composities.
Sex & Money laat een in blues, country, jazz en pop gedrenkt
repertoire horen dat gevarieerd en toch zeer herkenbaar is.
De ronduit indrukwekkende stem van Katarina met de frisse
arrangementen en scherpe teksten hebben geresulteerd in een verrassend
volwassen album waar het plezier vanaf spat, en dat soms doet denken
aan het repertoire van dames als Norah Jones of Bonnie Raitt.
Een goed voorbeeld hiervan is de single December Moon, een beknopte
jazzy ballad met een wat subversieve tekst.
Op het podium neemt Katarina naast de vocalen de elektrische piano
voor haar rekening.
Gevoelvol ondersteund door bassist Ralph Brink en gitarist Alan
McLachlan maakte ze indruk in vaak mooie, oorspronkelijke en
persoonlijke liedjes, afwisselend poëtisch, ironisch en scherp.
Haar stem is wendbaar en warm, ze heeft een groot bereik, en een
glanzende techniek die ze niet aanwendt voor modieuze soulloopjes maar
inzet voor expressie.
Ze is wel vergeleken met Norah Jones en Bonnie Raitt, maar ik had zelf
ook een associatie met Sandy Denny en (soms, even) Christine McVie.
Het mooie ‘I miss you’, is een ode aan haar vroeg overleden vader,
waarbij ze ook wel even zijn stijl van toetsenspel op de Fender
hanteert.

Deze week spraken we elkaar weer even.
Katarina zal één van de gasten zijn tijdens de jaarlijkse Nekknacht in
het Antwerpse Sportpaleis. De hoofdgast is dit jaar The Lau en the
Scene.
De nekkanacht is voor mij altijd een vast onderdeel in mijn agenda. Al
vele jaren fotografeer ik dit mooie evenement.
Jaarlijks werk ik bij vele festivals in Nederland maar dit Belgische
feest is van een heel andere orde.
Ik kom er graag en bemerk tot mijn groot genoegen altijd een
welgemeend welkom bij onze zuiderburen.
De Nekkanacht bracht al een reeks van mooie avonden met zich mee.
Ramses Shaffy, KommilFoo, Boudewijn de Groot, Herman van Veen, Raymond
van het Groenewoud en zo zijn er nog veel meer legendarische namen en
combinaties.
 

Dit jaar The Scene maar ook Eva de Roovere, Sarah Bettens en dus ook
Katarina Vermeulen.
Er komen nog meer verrassingen maar die mag ik bij het verschijnen van
dit artikel nog niet onthullen.
Voordat  deze mooie avond echt in het licht komt te staan zal ik meer
over dit fenomeen vertellen.
Katarina Vermeulen is dus in goed gezelschap op 30 april.
Wat zal het een genot zijn om in een vol sportpaleis de herinnering
aan haar vader hoog te houden.
België houdt nog steeds van Bram Vermeulen en heeft intussen zijn
dochter ook in de armen gesloten.
Ze zal het merken daar in België…….

 Ik ben eigenlijk helemaal niet zo'n feestbeest. Ik vind het altijd wel gezellig om bekenden weer eens te ontmoeten en bij te praten maar ga er nooit naar toe om eens "lekker de beest uit te hangen". Daar heb je vrienden voor. Zij maken de stemming, staan op de tafel en hebben het hoogste woord. Laat mij maar lekker aan de zijkant staan met een drankje en als het even kan een goed te volgen gesprek.

 
Eigenlijk is het met feestjes toch hetzelfde als met mijn werk als theaterfotograaf. Laat me maar lekker in een verborgen hoekje werken. Ik hoef niet druk flitsend pal voor de bühne te staan. Zelfs mijn cameraklik kan me wel eens teveel zijn en ik kan me vaal gruwelijk ergeren aan collegafotografen die een lied of mooi gesproken tekst helemaal kunnen vernielen met hun camerageklik.

 
Zondag was dan de langverwachte uitreiking van de VSCDcabaretprijzen in de Kleine Komedie in Amsterdam. Mijn foto's worden ook geplaatst op Zwarte Kat, de meest uitgebreide en actuele cabaret/kleinkunst site van Nederland. (Mag wel eens hardop gezegd worden). Wat is er gezelliger dan met de complete redactie in een auto naar Amsterdam te rijden? Even bijkletsen over de "ins and outs" van onze nationale cabaretwereld.Een feestje dus en zoals gezegd….laat mij maar aan de zijkant staan.
Soms moet je weleens over een drempel heen om, de voor jou, beste foto te maken. Dan moet je een keuze maken. Bij de laatste bloemenhulde van de winnaars komt er altijd een "fotomoment". De winnaars van de Poelifinario en de Neerlands Hoop poseren met hun prijs, de foeilelijke spiegels, voor de aanwezige fotografen.

 
Dan kies ik eens niet voor het "plaatje" dat elke aanwezige fotograaf op dat moment maakt maar wil juist wat anders. De winnaars voor een volle zaal. Dus……na de laatste afkondiging onopgemerkt via de zijdeur richting podium om daar de twee gelukkige winnaressen snel te kunnen feliciteren voordat zij hun "fotomoment" hebben.

 
Terwijl mijn collega's de winnaressen Paulien en Claudia vanuit de zaal fotograferen ga ik het speelvlak op om ze met de zaal als achtergrond te fotograferen. Daar ga je dan met je wens om vanuit een klein hoekje te fotograferen want je staat dan wel plots in het felle licht. Niks anoniem aan de zijkant want 's avonds bij het NOS journaal zag ik mezelf wel heel prominent achter de dames staan. Zo erg vind ik het op dat moment ook weer niet.

 
De meesten aanwezigen in de zaal kennen mijn werk en hebben er nu ook een gezicht bij zullen we maar denken. Zo'n "fotomoment" vanaf de bühne levert niet direct het mooiste plaatje op voor de media maar wel voor mij. Ik wil nu eenmaal net even iets ander werk maken dan de doorsnee beroepsfotograaf. Ik hoop dat ik zo ook mijn hoofd een beetje boven het 'digitale fotomaaiveld' kan houden. De eerste foto's mislukken dan ook. Natuurlijk helemaal niet berekend op de hoeveelheid rood licht die direct in de camera knalt. Het is altijd een lichtkeuze en dan kies je wel eens verkeerd.
Bij mij staan de dames er niet helemaal stralend op hun voordeligst op. Het gaat mij om het andere plaatje en die vind ik geslaagd. Daarvoor moet je soms ook even in het licht staan. Dus geachte televisiekijkers en aanwezigen tijdens deze uitreiking. Die kale fotograaf die plots op de bühne stond was ik en het leverde iets andere foto's op dan dat u de afgelopen dagen in de media terug zag.

COLLEGA'S
Gelukkig hebben mijn collegafotografen wel mooie foto's gemaakt. Ik fotografeer deze VSCD uitreiking al jaren en meestal hebben we alle ruimte om het werk goed te doen. Andere jaren stonden we met z'n tweeën maar nu was het schouder aan schouder. Waar komen ze vandaan en voor wie werken ze…? Geen flauw idee. Denk dat elke cabaretier of impresariaat een eigen fotograaf mee gebracht had…..Ik heb de wijsheid niet in pacht en ik ben ook niet de beste fotograaf maar wat heb ik me ontzettend geërgerd aan een enkele fotograaf die er stond te klikken alsof hij een machinegeweer leeg schoot. Nu weet ik wel dat digitaal fotograferen allemaal wat gemakkelijker geworden is doordat je gewoon een grote hoeveelheid kan maken maar dit………..
Blijkbaar waren er fotografen erg onder de indruk van het lied van Gerard van Maasakkers. Maar als je deze sympathieke zanger mooi wilt vast leggen dan ga je toch geen heel lied verpesten door achter elkaar te klikken alsof je een machinegeweer leeg maakt? Ja, dan zit er altijd wel een goede foto tussen dat is waar maar het is niet mijn manier van werken.

 
Gerard, excuses voor het fotogedrag van enkele van mijn collega's. ik was het niet maar dat wist je waarschijnlijk al. Ik kon deze zondagavond goed gedachten lezen want de gezichten van het publiek aan mijn zijde van de zaal spraken boekdelen. Ik heb dan nog de illusie dat men mij tenminste niet de schuld kon geven want ik heb het grootste gedeelte van de avond op m'n knieën gezeten. Een beetje diep verscholen achter de mensen en collega's. Onzichtbaar tot het moment dat het licht ook op mij stond. Dat was dan weer mijn verkeerde inschatting.

 
Ik beloof u….het zal niet meer gebeuren. Ook ik zal de perfecte foto maken van u als cabaretier , liedjeszanger door gewoon pontificaal voor het publiek te gaan staan, veel te flitsen, lekker heen en weer te gaan lopen en heel, heel veel foto's te maken tijdens de meest verstilde momenten bij uw mooiste liedjes…….
Als het zover komt wilt u me dan vriendelijk op de rug tikken en vragen of ik gewoon een ander beroep wil nemen? Excuses. Het moest er even uit. Mijn ergernissen zijn gelukkig van korte duur want ik heb me de rest van de avond goed vermaakt en de foto's gemaakt die ik wilde maken. Mensen onder elkaar, collega's die balen maar ook blij zijn voor de winnaars. Ontmoetingen van mensen die elkaar alleen maar telefonisch spreken en veel bijkletsen over de inhoud van de theaterprogramma's.

 
De winnaressen van de VSCD cabaretprijzen zijn Claudia de Breij en Paulien Cornelisse. Dat vind ik leuk. Eindelijk eens vrouwen op het podium. Ik kreeg na afloop nogal wat opmerkingen en vragen of ik de uitslag al wist? Een week eerder fotografeerde ik Paulien en Claudia al uitgebreid samen. Alsof ze al een prijs hadden gewonnen. Deze foto was al gepubliceerd en kon dus eigenlijk zo al geprojecteerd worden over deze middag heen.
Een toeval mijne dames en heren. Een toeval maar wel leuk. En geloof me, mocht ik de uitslag al geweten hebben dan had ik dat toch niet laten weten.
   
Ook te lezen op WWW.YOURWAYOFLIFE.NL

 Ik ben eigenlijk helemaal niet zo'n feestbeest. Ik vind het altijd wel gezellig om bekenden weer eens te ontmoeten en bij te praten maar ga er nooit naar toe om eens "lekker de beest uit te hangen". Daar heb je vrienden voor. Zij maken de stemming, staan op de tafel en hebben het hoogste woord. Laat mij maar lekker aan de zijkant staan met een drankje en als het even kan een goed te volgen gesprek.

 
Eigenlijk is het met feestjes toch hetzelfde als met mijn werk als theaterfotograaf. Laat me maar lekker in een verborgen hoekje werken. Ik hoef niet druk flitsend pal voor de bühne te staan. Zelfs mijn cameraklik kan me wel eens teveel zijn en ik kan me vaal gruwelijk ergeren aan collegafotografen die een lied of mooi gesproken tekst helemaal kunnen vernielen met hun camerageklik.

 
Zondag was dan de langverwachte uitreiking van de VSCDcabaretprijzen in de Kleine Komedie in Amsterdam. Mijn foto's worden ook geplaatst op Zwarte Kat, de meest uitgebreide en actuele cabaret/kleinkunst site van Nederland. (Mag wel eens hardop gezegd worden). Wat is er gezelliger dan met de complete redactie in een auto naar Amsterdam te rijden? Even bijkletsen over de "ins and outs" van onze nationale cabaretwereld.Een feestje dus en zoals gezegd….laat mij maar aan de zijkant staan.
Soms moet je weleens over een drempel heen om, de voor jou, beste foto te maken. Dan moet je een keuze maken. Bij de laatste bloemenhulde van de winnaars komt er altijd een "fotomoment". De winnaars van de Poelifinario en de Neerlands Hoop poseren met hun prijs, de foeilelijke spiegels, voor de aanwezige fotografen.

 
Dan kies ik eens niet voor het "plaatje" dat elke aanwezige fotograaf op dat moment maakt maar wil juist wat anders. De winnaars voor een volle zaal. Dus……na de laatste afkondiging onopgemerkt via de zijdeur richting podium om daar de twee gelukkige winnaressen snel te kunnen feliciteren voordat zij hun "fotomoment" hebben.

 
Terwijl mijn collega's de winnaressen Paulien en Claudia vanuit de zaal fotograferen ga ik het speelvlak op om ze met de zaal als achtergrond te fotograferen. Daar ga je dan met je wens om vanuit een klein hoekje te fotograferen want je staat dan wel plots in het felle licht. Niks anoniem aan de zijkant want 's avonds bij het NOS journaal zag ik mezelf wel heel prominent achter de dames staan. Zo erg vind ik het op dat moment ook weer niet.

 
De meesten aanwezigen in de zaal kennen mijn werk en hebben er nu ook een gezicht bij zullen we maar denken. Zo'n "fotomoment" vanaf de bühne levert niet direct het mooiste plaatje op voor de media maar wel voor mij. Ik wil nu eenmaal net even iets ander werk maken dan de doorsnee beroepsfotograaf. Ik hoop dat ik zo ook mijn hoofd een beetje boven het 'digitale fotomaaiveld' kan houden. De eerste foto's mislukken dan ook. Natuurlijk helemaal niet berekend op de hoeveelheid rood licht die direct in de camera knalt. Het is altijd een lichtkeuze en dan kies je wel eens verkeerd.
Bij mij staan de dames er niet helemaal stralend op hun voordeligst op. Het gaat mij om het andere plaatje en die vind ik geslaagd. Daarvoor moet je soms ook even in het licht staan. Dus geachte televisiekijkers en aanwezigen tijdens deze uitreiking. Die kale fotograaf die plots op de bühne stond was ik en het leverde iets andere foto's op dan dat u de afgelopen dagen in de media terug zag.

COLLEGA'S
Gelukkig hebben mijn collegafotografen wel mooie foto's gemaakt. Ik fotografeer deze VSCD uitreiking al jaren en meestal hebben we alle ruimte om het werk goed te doen. Andere jaren stonden we met z'n tweeën maar nu was het schouder aan schouder. Waar komen ze vandaan en voor wie werken ze…? Geen flauw idee. Denk dat elke cabaretier of impresariaat een eigen fotograaf mee gebracht had…..Ik heb de wijsheid niet in pacht en ik ben ook niet de beste fotograaf maar wat heb ik me ontzettend geërgerd aan een enkele fotograaf die er stond te klikken alsof hij een machinegeweer leeg schoot. Nu weet ik wel dat digitaal fotograferen allemaal wat gemakkelijker geworden is doordat je gewoon een grote hoeveelheid kan maken maar dit………..
Blijkbaar waren er fotografen erg onder de indruk van het lied van Gerard van Maasakkers. Maar als je deze sympathieke zanger mooi wilt vast leggen dan ga je toch geen heel lied verpesten door achter elkaar te klikken alsof je een machinegeweer leeg maakt? Ja, dan zit er altijd wel een goede foto tussen dat is waar maar het is niet mijn manier van werken.

 
Gerard, excuses voor het fotogedrag van enkele van mijn collega's. ik was het niet maar dat wist je waarschijnlijk al. Ik kon deze zondagavond goed gedachten lezen want de gezichten van het publiek aan mijn zijde van de zaal spraken boekdelen. Ik heb dan nog de illusie dat men mij tenminste niet de schuld kon geven want ik heb het grootste gedeelte van de avond op m'n knieën gezeten. Een beetje diep verscholen achter de mensen en collega's. Onzichtbaar tot het moment dat het licht ook op mij stond. Dat was dan weer mijn verkeerde inschatting.

 
Ik beloof u….het zal niet meer gebeuren. Ook ik zal de perfecte foto maken van u als cabaretier , liedjeszanger door gewoon pontificaal voor het publiek te gaan staan, veel te flitsen, lekker heen en weer te gaan lopen en heel, heel veel foto's te maken tijdens de meest verstilde momenten bij uw mooiste liedjes…….
Als het zover komt wilt u me dan vriendelijk op de rug tikken en vragen of ik gewoon een ander beroep wil nemen? Excuses. Het moest er even uit. Mijn ergernissen zijn gelukkig van korte duur want ik heb me de rest van de avond goed vermaakt en de foto's gemaakt die ik wilde maken. Mensen onder elkaar, collega's die balen maar ook blij zijn voor de winnaars. Ontmoetingen van mensen die elkaar alleen maar telefonisch spreken en veel bijkletsen over de inhoud van de theaterprogramma's.

 
De winnaressen van de VSCD cabaretprijzen zijn Claudia de Breij en Paulien Cornelisse. Dat vind ik leuk. Eindelijk eens vrouwen op het podium. Ik kreeg na afloop nogal wat opmerkingen en vragen of ik de uitslag al wist? Een week eerder fotografeerde ik Paulien en Claudia al uitgebreid samen. Alsof ze al een prijs hadden gewonnen. Deze foto was al gepubliceerd en kon dus eigenlijk zo al geprojecteerd worden over deze middag heen.
Een toeval mijne dames en heren. Een toeval maar wel leuk. En geloof me, mocht ik de uitslag al geweten hebben dan had ik dat toch niet laten weten.
   
Ook te lezen op WWW.YOURWAYOFLIFE.NL

Zo af en toe ben ik er trots op dat ik bepaalde mensen ken. Vandaag is ” zo af en toe”.
Stef Bos heeft een prijs in ontvangst genomen voor zijn bijdrage aan de Afrikaanse taal en muziek. De zanger is de eerste buitenlander die de prijs krijgt.
Stef Bos heeft in Pretoria een prijs in ontvangst genomen voor zijn bijdrage aan de Afrikaanse taal en muziek. De Nederlandse zanger is de eerste buitenlander die de prijs toegekend krijgt.

Op de website van de zanger is te lezen dat het winnen van de prijs samenvalt met het verschijnen van zijn nieuwe album ‘Kloofstraat’. Op het album zijn de meeste liedjes voor het eerst bijna volledig in het Afrikaans geschreven. Het album komt in maart uit.

Stef Bos werkte al met veel Zuid-Afrikaanse artiesten samen. Hij droeg de prijs op aan de overleden singer-songwriter Johannes Kerkorrel, die hem in Zuid-Afrika introduceerde. De 48-jarige zanger is getrouwd met de Zuid-Afrikaanse beeldend kunstenares Varenka Paschk en woont de helft van het jaar in Kaapstad.

Zo af en toe ben ik er trots op dat ik bepaalde mensen ken. Vandaag is ” zo af en toe”.
Stef Bos heeft een prijs in ontvangst genomen voor zijn bijdrage aan de Afrikaanse taal en muziek. De zanger is de eerste buitenlander die de prijs krijgt.
Stef Bos heeft in Pretoria een prijs in ontvangst genomen voor zijn bijdrage aan de Afrikaanse taal en muziek. De Nederlandse zanger is de eerste buitenlander die de prijs toegekend krijgt.

Op de website van de zanger is te lezen dat het winnen van de prijs samenvalt met het verschijnen van zijn nieuwe album ‘Kloofstraat’. Op het album zijn de meeste liedjes voor het eerst bijna volledig in het Afrikaans geschreven. Het album komt in maart uit.

Stef Bos werkte al met veel Zuid-Afrikaanse artiesten samen. Hij droeg de prijs op aan de overleden singer-songwriter Johannes Kerkorrel, die hem in Zuid-Afrika introduceerde. De 48-jarige zanger is getrouwd met de Zuid-Afrikaanse beeldend kunstenares Varenka Paschk en woont de helft van het jaar in Kaapstad.

De grootste fout die je kunt maken is om over ” vroeger” te beginnen tegen de jeugd.
” Vroeger was het echt niet beter. Ga terug naar vroeger. Bejaarde…..”
Ik zou het niet in m’n hoofd durven halen om vroeger te vergelijken met nu. Nooit hardop zeggen hoe het vroeger was. Maar zo af en toe even terug denken kan niemand je natuurlijk afpakken…
Stel je voor hoe ik tegenover de jongelingen vertel over koude winters met sneeuw tot de dakgoot. Dat je schaatsend naar school kon. Echt gedaan!
Over een drankje dat je ‘s winters moest slikken met de naam ‘ levertraan’.
Stel je voor….
Drie kwartier fietsen door de sneeuw voor je op school was.
Ijsbloemen aan de BINNENKANT (!) van je slaapkamerraam.
Nou ja…raam.
Een klein gietijzeren dakraampje dat je met een soort stangetje open moest zetten.
Een kruik in je bed die van metaal was maar waar dan weer wel een gehaakt (oma) jasje omheen zat.
Polsmoffen aan je handen. Polswat ?
Ik zei deze week per ongeluk.
“Het wordt koud. Trek je borstrok maar aan.”
Een borstrok…..
Ik zei het echt per ongeluk.
Heeft helemaal niets met vroeger te maken. Echt niet.
Het is echt niet koud buiten en polsmoffen zijn gewoon handenschuddende vriendelijke Duitsers.
Wie kent er nou nog een borstrok?
Stel je voor……

De grootste fout die je kunt maken is om over ” vroeger” te beginnen tegen de jeugd.
” Vroeger was het echt niet beter. Ga terug naar vroeger. Bejaarde…..”
Ik zou het niet in m’n hoofd durven halen om vroeger te vergelijken met nu. Nooit hardop zeggen hoe het vroeger was. Maar zo af en toe even terug denken kan niemand je natuurlijk afpakken…
Stel je voor hoe ik tegenover de jongelingen vertel over koude winters met sneeuw tot de dakgoot. Dat je schaatsend naar school kon. Echt gedaan!
Over een drankje dat je ‘s winters moest slikken met de naam ‘ levertraan’.
Stel je voor….
Drie kwartier fietsen door de sneeuw voor je op school was.
Ijsbloemen aan de BINNENKANT (!) van je slaapkamerraam.
Nou ja…raam.
Een klein gietijzeren dakraampje dat je met een soort stangetje open moest zetten.
Een kruik in je bed die van metaal was maar waar dan weer wel een gehaakt (oma) jasje omheen zat.
Polsmoffen aan je handen. Polswat ?
Ik zei deze week per ongeluk.
“Het wordt koud. Trek je borstrok maar aan.”
Een borstrok…..
Ik zei het echt per ongeluk.
Heeft helemaal niets met vroeger te maken. Echt niet.
Het is echt niet koud buiten en polsmoffen zijn gewoon handenschuddende vriendelijke Duitsers.
Wie kent er nou nog een borstrok?
Stel je voor……

Dinsdagmiddag 8 december is het lichaam van Ramses in een statig koets naar zijn laatste rustplaats op Zorgvlied vervoerd.
Het was zijn uitdrukkelijke wens om daar te worden begraven, vlakbij de Amstel en niet ver van het Miranda Paviljoen, waar eens het legendarische ‘Shaffy Chantant’ plaatsvond.

Zo schrijft Sylvester Hoogmoed in het verslag van de laatste reis van Ramses.
Een legendarische reis………..

Kijk HIER voor het hele verslag.

Dinsdagmiddag 8 december is het lichaam van Ramses in een statig koets naar zijn laatste rustplaats op Zorgvlied vervoerd.
Het was zijn uitdrukkelijke wens om daar te worden begraven, vlakbij de Amstel en niet ver van het Miranda Paviljoen, waar eens het legendarische ‘Shaffy Chantant’ plaatsvond.

Zo schrijft Sylvester Hoogmoed in het verslag van de laatste reis van Ramses.
Een legendarische reis………..

Kijk HIER voor het hele verslag.